Waarom praat je bijna nooit met de pers?

“Sommige spelers geven bij wijze van spreken elke dag een interview. Dat is hun goed recht, maar ik ben wie ik ben. Ik zal nooit hoog van de toren blazen. Ook privé doe ik geen gekke uitspraken, dus dat zal ik in de media ook nooit doen. Bij mij is het een bepaalde vorm van bescheidenheid of verlegenheid dat ik niet vaak interviews geef.”

Maar als aanvoerder ben je het toch verplicht om met de pers te praten?

“Na afloop van de wedstrijden sta ik altijd Eredivisie Live te woord om mijn visie op de wedstrijd te geven. Eén keer is dat door miscommunicatie misgegaan. Bij NAC stond de interviewer met iemand van de tegenstander te praten en toen stond ik al binnen. Maar normaal gesproken geef ik altijd direct na het duel mijn mening voor de camera. Daarnaast maak ik mijn eigen keuzes met wie ik mijn mening verder wil delen.”

Op basis waarvan maak je die keuzes?

“Het is een kwestie van gevoel. Met de mensen bij wie ik een vertrouwd gevoel heb, wil ik wel praten. Dergelijke keuzes vallen niet altijd in goede aarde bij andere journalisten. Maar ik denk nu eenmaal dat het weinig zin heeft om met mensen te praten die een andere kijk op voetbal hebben dan ik. Ik weet zelf wel of ik goed of slecht heb gespeeld. Daarvoor heb ik de mening van anderen niet nodig. Bovendien vind ik dat er belangrijkere dingen gebeuren dan mijn optredens op een voetbalveld. Maar weet je wat pas echt belangrijk is? Dat er een twaalfjarig meisje is vermoord door haar buurman die politieagent is.”

Volledig mee eens. Maar voetbal is nu eenmaal populair en de fans van PSV willen ook af en toe weten hoe het met ‘hun’ Ibrahim Afellay is.

“Ik praat vaak genoeg met PSV TV en de fans zien me vaak genoeg aan het werk op de trainingen. Ze weten heus wel dat het goed met mij gaat.”

Nog even over die mening van anderen. Lees je kranten en tijdschriften en kijk je naar voetbalpraatprogramma’s?

“Daar ben ik lang geleden mee gestopt. Als er negatief over mij wordt geschreven of gesproken, doet me dat niets meer. Jullie hebben de training van vandaag gezien; als ik me iets van kritiek of wat dan ook zou aantrekken, had ik niet zo goed kunnen trainen.”

Door je schorsing naar aanleiding van je elleboogstoten tegen Ajacied Eyong Enoh mis je drie wedstrijden, waaronder de topper van morgen tegen FC Twente. En dat in een cruciale fase van het seizoen.

“Dat is echt balen. Maar over het voorval met Enoh wil ik niets meer kwijt. Elk woord dat daar nog over wordt gesproken is er een te veel. Wat heb ik er voor baat bij om het daar over te hebben?”

Maar als je morgen tijdens het duel met FC Twente op de tribune zit in plaats van op het veld staat, zul je misschien wel spijt hebben van je actie.

“Nee, de wedstrijd van Ajax zit totaal niet meer in mijn hoofd. Je bezighouden met iets waar je geen invloed meer op hebt, is verspilling van energie.”

Je zit de laatste weken niet anders in je vel dan bijvoorbeeld een half jaar geleden?

“Nee, echt niet. Ik hoor dat ik gefrustreerd zou zijn, maar hoe komen mensen daar toch bij? Ik ga elke dag met heel veel plezier naar de training. De faciliteiten bij PSV zijn fantastisch en er wordt elke dag een heel hoog niveau geëist. Heerlijk.”

Loop je hier volgend seizoen ook nog rond?

“Zoals het er nu naar uit ziet, ben ik volgend jaar ook nog gewoon PSV’er.”

Ben je het niveau van de eredivisie nog niet ontgroeid?

“Nee, ik maak nog altijd een bepaalde ontwikkeling door. Maar het is natuurlijk wel een enorm compliment als ik bij het Nederlands elftal ben en de ervaren jongens me vertellen dat ik toe ben aan een volgende stap.”

Spanje?

“Ja, dat is een prachtige competitie, net als Engeland.”

Heb je Barcelona woensdag nog gezien?

“Daar kan ik echt van genieten. Zij kunnen gewoon een knop omzetten en zeggen: nu gaan we voor een doelpunt. Voetbal van een andere planeet. Als ik naar wedstrijden van Barcelona of Arsenal kijk, kan ik leren en genieten tegelijk. Wat wil je nog meer?”

Zaterdag van Twente winnen bijvoorbeeld?

“Het zal wel even raar zijn dat ik op de tribune moet zitten. Waarschijnlijk ben ik zenuwachtiger dan in het veld, omdat ik zelf geen invloed op de wedstrijd heb. Maar we hebben genoeg kwaliteit om zonder mij van FC Twente te winnen. Als we dat doen zijn we weer volledig terug in de race en ben ik een heel gelukkig mens.” Anoukwilantwoord

Culemborg, Gouda, Veenendaal en Zeist. Dat zijn de vier gemeenten die na een rapport van het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) ook geld kregen van het ministerie van Binnenlandse Zaken om overlast en verloedering op straat aan te pakken. Vorige week werd bekend dat de gelden zijn verdeeld volgens de analyse ‘Marokkaanse daderpopulaties van gemeenten in Nederland’.

Van die vier steden wonen in Gouda, dat vorig jaar veelvuldig in het nieuws kwam door rellen met (jonge) Marokkanen, percentueel ook de meeste Marokkaanse verdachten. Ook Culemborg kwam vaak negatief in het nieuws. En nu blijkt waarom Veenendaal het jaarlijkse leefbaarheidsbudget van 434.673 euro zo goed kan gebruiken. De incidenten van het afgelopen weekend liegen er niet om (zie kader).

Voor de McDonald’s in het centrum zit een handvol tieners op het terras, en ongeveer evenzoveel staan er omheen. Het zijn klasgenoten, vmbo’ers op de Christelijke Scholengemeenschap Veenendaal, en op een na autochtoon. De meesten hebben wel een verhaal, maar doen dat toch liever onder een andere naam.

“Ik fiets niet meer alleen onder het tunneltje”, zegt Sander (14) gedecideerd. Hij bedoelt de tunnel bij de straat Weverij, een van de drie die volgens burgemeester Ties Elzenga ’s nachts best vermeden wordt. Met minder dan vier vrienden voelt Sander zich daar niet zeker.

Een klasgenoot weet dat de broer van een vriend in zijn been werd gestoken. De vijftienjarige Kim vindt het niet pluis achter theater De Lampegiet. “Ze stoppen fietsers en vragen om geld.” Kim spreekt uit ervaring. Allemaal letten ze goed op als ze in het weekend uitgaan of in de stad zijn.

Bilal, ook 15, is de enige etnische Marokkaan in het gezelschap. Hij, en vooral zijn vader, balen ervan dat het (vermoedelijk) weer Marokkanen zijn die slecht in het nieuws komen. “Ik ken ze wel, die jongens. Mij doen ze niets, omdat ik er Marokkaans uitzie. Maar ik ga niet met ze om. Ik heb ook maar één Marokkaans vriendje.”

Of de daders Marokkaan zijn is nog onduidelijk, maar burgemeester Elzenga zat woensdagavond alvast om de tafel met vertegenwoordigers van de Marokkaanse gemeenschap. Voor het geval dát. Ook de imam van de Marokkaanse moskee Nasser neemt deel aan het overleg. De deuren van Nasser staan wijd open voor het middaggebed. Bezoekers zijn nieuwsgierig en vriendelijk. “Je mag meebidden, of kijken, als je wilt.”

Boven ontvangt de imam aan een klein tafeltje. Hij blijft liever naamloos, Mohamed Riani (24) tolkt. De imam zal het bij het vrijdagmiddaggebed voor 500 à 600 gelovigen vandaag zeker over het thema hebben, vertaalt Riani. Hij zal de mannen wijzen op de verantwoordelijkheid voor hun minderjarige zonen. Maar de imam gaat niet aan het geweld refereren, zolang niet vast staat dat het om Marokkanen gaat. “Ik ga niet specifiek een incident bespreken. We kunnen nog geen dader aanwijzen.”

Sinds dinsdag kunnen studenten alleen nog reizen met hun OV-chipkaart. Na uitstel en veel pijn en moeite hebben de meeste studenten er nu ook een. Maar enkele honderden studenten zijn nog in Kafkaëske toestanden verwikkeld met een van de verantwoordelijke instanties, stelt Rover. Zo moeten studenten waarvan hun week- of weekendabonnement ‘niet klaar staat’ zich melden bij de DUO-IB-groep, maar de studenten die geen kaart hebben gekregen weer naar kaartenmaker TLS. Het rondgebel kost ze veel geld, stelt Rover. “Ook omdat sommige callcenters achter een 0900 nummer zitten,” zegt Rover-woordvoerder Sanne van Galen. Daar komt bij dat de kaartloze studenten hun reiskosten zelf moeten betalen. Ook dat loopt soms flink in de papieren. De DUO-IB-groep vergoedt, ongeacht de daadwerkelijke kosten, €68 per maand. Wat de studenten van TLS terugkrijgen, is volslagen onduidelijk, zegt Rover. “De OV-kaart is een onderdeel van de studiefinanciering, het ministerie van Onderwijs is daar verantwoordelijk voor en moet dus zorgen dat gedupeerde studenten geld terugkrijgen”, zegt Van Galen. “Hoe de uitvoeringsinstanties het onderling verrekenen zou niet de zorg moeten zijn van de studenten.”

Rover vindt dat een deel van de parlementariërs en staatssecretaris Van Bijsterveldt, die onlangs het hoofdpijndossier overnam van ex-minister Plasterk, er veel te makkelijk van uitgaan dat ‘luiheid’ van studenten een grote rol speelt bij de problemen. Van Galen: “Die studenten zullen er vast tussenzitten. Maar van de, inmiddels zo’n driehonderd, verhalen die wij hebben binnengekregen, gaan je haren te berge. Daarom vinden we dat studenten die verhalen maar eens moeten doorsturen naar Den Haag, dan weet iedereen goed waar het over gaat.”

Populaire reality-tv hebben ze genoeg bij MTV, met The Hills, Laguna Beach en natuurlijk The Real World als echte kijkcijferkanonnen. Maar een realityserie over een groep oppervlakkige Amerikaanse twintigers die de zomer doorbrengt aan de kust van New Jersey – een beetje zoals Lloret de Mar voor Nederlanders – die kenden we nog niet. Naar verluidt kijken zelfs sterren zoals Leonardo DiCaprio en Snoop Dogg trouw naar Jersey Shore, dat zondagavond om 20.55 uur voor het eerst op de Nederlandse tv wordt uitgezonden.

,,De serie geeft een kijkje in ons dagelijks leven”, vertelt deelneemster Sammi ‘Sweetheart’ Giancola. ,,Er zit veel drama in onze belevenissen in de serie, maar ik denk dat veel kijkers zich daarin wel zullen herkennen. We zijn allemaal gewone mensen.” Bijna alle deelnemers zijn van een Italiaans-Amerikaanse afkomst, en maken deel uit van een nogal onbekende subcultuur in de VS: de Guido’s (spreek uit als “gwie-doo”), zoals de jongens die erbij horen zichzelf noemen. Voorheen stond de term symbool voor de gewone man uit de Italiaans-Amerikaanse gemeenschap, maar anno 2010 is die definitie nogal verschoven.

In Nederlandse begrippen kun je ze nog het beste omschrijven als een kruising tussen bodybuilders en metroseksuelen: enerzijds zijn Guido’s vaak afgetrainde (of met steroïden opgepompte) macho’s in hippe strandkleding, maar tegelijkertijd besteden ze drie keer zoveel aandacht aan hun uiterlijke verzorging dan de meeste mannen gezond achten. Dagelijks verwerken ze een halve pot gel in hun kapsel, doen van alles om een bijna ongezond bruine huid te krijgen en gebruiken soms zelfs lipgloss. De grap is dat hun vrouwelijke tegenhangers, de zogenaamde Guidettes, het vaak nog bonter weten te maken: kapsels waarvoor je anderhalf uur in de spiegel staat en dagelijks nagels lakken zijn heel normaal voor de dames. “Zo zijn we nu eenmaal”, zegt Sammi. “Voor de serie zijn we voor 100% onszelf geweest. En ik ben sowieso heel erg geïnteresseerd in mode en verzorging.”

Al dat optutten is echter niet voor niets, want uiteindelijk draait het leven van een Guido of Guidette maar om één ding: scoren bij het andere geslacht. Het feit dat de vier Guido’s en de vier Guidettes bij elkaar in een luxe vakantiehuis worden gezet doet erg denken aan The Real World, MTV’s langst lopende televisieserie. In Jersey Shore worden de deelnemers nog net niet aan elkaar gekoppeld, maar elke gelegenheid om te feesten of te flirten wordt zonder twijfel aangegrepen, met alle romantische (én dramatische) gevolgen van dien. Tegelijkertijd moet er elke dag hard gewerkt worden om het verblijf in het vakantiehuis bij elkaar te verdienen.

In Amerika heeft de serie tot een hoop controverse geleid. Zo raakten meerdere bewoners van het huis tijdens het uitgaan betrokken bij vechtpartijen met andere vakantiegangers, en noemen dermatologen de propaganda van een overdreven bruine huid hebben in de show ongezond. Woordvoerders van Italiaans-Amerikaanse gemeenschappen klagen vooral over onterechte oppervlakkige stereotypering. ,,Die mensen weten niet waar ze over praten,” meent Sammi. ,,We zijn niet eens allemaal van die afkomst, en ze moeten gewoon niet zo raar doen.” Of de serie ook in Nederland aan zal slaan, durft ze niet te zeggen: ,,Ik kan alleen maar hopen dat jullie het ook leuk zullen vinden. Ik ben zelf nog nooit in Europa geweest, maar volgens mij zullen velen zich wel herkennen in onze levens.”

Terwijl een eigen politieke partij van BNN van de baan is, gaat voorzitter en presentator Lodiers een totaal andere uitdaging aan: tien weken in de Bijlmer wonen. Gisteren verruilde hij zijn Gooise woning voor een appartementje in hartje Zuid-Oost, zoals de Amsterdamse wijk ook wel genoemd wordt. Nota bene midden in de verhuizing maakte hij tijd voor een praatje met de aanwezige pers.

“De laatste tijd zijn er zoveel verhalen over de Bijlmer, dat we eens willen doorgronden hoe het er hier nou echt aan toe gaat. Ik ga er met open vizier in,” vertelt Lodiers. “Er wonen hier mensen van 130 verschillende nationaliteiten, en dat merk je overdag heel goed aan de geuren en kleuren in de wijk. Maar ’s nachts is het een ander verhaal.” Vorig jaar vonden er 22 schietpartijen plaats in de Bijlmer, waarvan drie met dodelijke afloop. Toch wil Lodiers zich ook in het nachtleven onderdompelen. “Ik zal hier veel uitgaan, maar ook vaak een biertje drinken in de stamcafés. Dat ga ik vanavond na de verhuizing al doen trouwens.”

Hoewel hij ondertussen zijn andere werkzaamheden bij BNN voortzet, gaat Lodiers ook baantjes in de omgeving uitproberen. “Binnenkort begin ik bij de rijdende roti, dan kom ik bij de mensen thuis. Maar ik ga ook werken in een thaisboksschool om de jongeren die daar zitten te leren kennen.” Daarnaast hoopt hij wat bekende gasten te ontvangen, waarvan de meeste zullen blijven slapen. “Ik probeer om Rita Verdonk over de vloer te krijgen en ga De Toppers uitnodigen voor thee als ze hier in de buurt optreden. Daarnaast wil ik iemand die hier opgegroeid is uitnodigen, zoals Ryan Babel.”

Lodiers documenteert zijn ervaringen voor de speciale televisieshow Patrick in de Bijlmer op woensdag 2 juni, wanneer BNN een thema-avond over de Bijlmer op Nederland 3 uitzendt. In de tussentijd kunnen kijkers zijn belevenissen volgen via een weblog op de site van BNN (inclusief een webcam in de huiskamer van zijn woning), en brengt hij wekelijks verslag uit bij BNN Today op Radio 1. Lodiers: “Het doel is om een goed inzicht in de wijk te krijgen, en de verschillende gezichten ervan te laten zien.”

Tijdens het Nederlandse Songfestivalfeest ‘Eurovision in Concert’ op 24 april in de Lexion Venue in Zaanstad neemt Sieneke het alvast op tegen haar buitenlandse concurrenten. Naar verwachting zullen ongeveer vijftien delegaties van het komende Eurovisie Songfestival naar Nederland afreizen om hun inzending te laten horen. De landen die al hebben toegzegd zijn Turkije, Cyprus, Zwitserland, Slovenië en Finland.

Zowel het liedje als de performance van de 17-jarige kapster in opleiding heeft sinds het Nationaal Songfestival op 7 maart nogal wat kritiek te verduren gekregen. We zouden met het ouderwetse nummer en de weinig vernieuwende uitvoering daarvan een modderfiguur slaan tegenover Europa. Bovendien zouden de voorrondes bij de TROS waar zij als winnaar uit de bus kwam, niet eerlijk verlopen zijn.

QUÉBEC Het is een van de ultieme vormen van Xtreme Sports, trekt in een stad als Québec zeker zo’n honderdduizend toeschouwers naar de baan en staat garant voor spektakel. Het is de finale van de Red Bull Crashed Ice, een race voor in ijshockeygear gestoken thrillseekers. Met een snelheid van om en nabij de 50 kilometer per uur racen zij in groepjes van vier van start naar finish, waarbij ze scherpe bochten, hobbels, jumps en verschillende afdalingen moeten overwinnen. De winnaar van de 140 man die in Québec aan de start verschijnen, mag zich wereldkampioen Crashed Ice noemen.

Voor Remo Speijers is zijn aanwezigheid in Québec een droom die werkelijkheid wordt. Terwijl zijn ijshockeyteammaten in Nederland, de Romijnders Devils uit Nijmegen, zich voorbereiden op de finale om het nationaal kampioenschap, inspecteert hij de weerzinwekkende baan in de Canadese stad. Hij plaatste zich in januari tijdens de eerste stop van het World Championship Crashed Ice in München. “Cool”, glundert hij bij de eerste aanblik.

“Ik zag het vier a vijf jaar geleden op internet en ik dacht meteen ‘dat wil ik ook’. Dit past wel bij mij. Deelnemen aan de Crashed Ice is altijd een doel van me geweest, maar de eerste run in München was het toch wel even anders dan verwacht.” Het parkoers in de Zuid-Duitse stad was sowieso al een stuk steiler dan het op beeldscherm leek en het ijs was een stuk slechter dan verwacht. “Ik had ook verwacht dat ik op hoge snelheid goed kon schaatsen, maar dat viel een beetje tegen”, vertelt de 23-jarige Brabander. “De eerste keer ben je al blij dat je kunt blijven staan. Je moet zoveel obstakels nemen en toch zorgen dat je snelheid maakt. Focussen is heel belangrijk. Je moet zodanig geconcentreerd rijden, dat het lijkt alsof je alleen op de baan bent. Dat zal moeilijk worden met bijna honderdduizend man publiek langs de baan.”

Heeft Speijer het allemaal al eens meegemaakt, Bart van Roosmalen debuteert vandaag op een officiële Crashed Ice-track. “Als ik de baan zie, beginnen mijn handen toch wel wat klam te worden”, verwoordt hij de stijgende nervositeit richting start van de wedstrijd. Hij kende de sport zijdelings en werd enkele weken geleden door een vriend getipt op de kwalificatiewedstrijden in Den Bosch. Van Roosmalen dwong daar een startplek af voor Québec. ,,Maar daar was het op een vlakke baan, waarbij we wat bochten en sprongetjes moesten maken. Dat is niets vergeleken met wat we hier moeten doen, dus ik weet eigenlijk niet zo goed wat me te wachten staat. Ik wil me in ieder geval niet laten intimideren door de meer ervaren gasten die hier aan de start komen.”

Vandaag moeten beiden zich in eerste instantie bij de snelste 64 van de 140 deelnemers (goed voor negentien verschillende nationaliteiten) zien te plaatsen. Tijdens de kwalificaties gaan de schaatsers solo naar beneden. Vanaf de start – vanaf een podium van zo’n zeven meter hoogte – wordt een parkoers van 554 meter afgelegd. De finish ligt zo’n 60 meter lager dan het startpodium. Het af te leggen traject ligt vol bruggen, obstakels en haakse bochten. In de finale (zaterdagavond Canadese tijd) gaan de schaatsers per viertal omlaag. Bodychecks zijn (officieel) verboden, maar een schouderduwtje (om je tegenstander uit balans te brengen) of ‘per ongeluk’ tegen een ander aan vallen kan altijd. “Het publiek verwacht natuurlijk wel wat spektakel, dus een klein bodycheckje…”, lacht Remo Speijer veelzeggend.

Heel stiekem is Van Roosmalen tevreden met een plek bij de eerste twintig. ,,Maar ik mag niets hardop zeggen, want het is voor mij de eerste keer.” Speijer denkt heel voorzichtig aan een klassering bij de beste tien, maar hoopt tenminste op een plek bij de eerste twintig. ,,Alleen al handig, omdat ik dan zonder kwalificatie direct word toegelaten tot wedstrijden”, verklaart hij zijn doelstelling. ,,Want dat het hier niet bij blijft, is een ding wat zeker is. Ik heb de Crashed Ice nu ontdekt.”

De finale van het World Championship Crashed Ice is live te volgen via www.redbullcrashedice.com.

In verschillende media circuleerden sinds dinsdagnacht foto’s van de agent. Maar zijn hyve, waar de beelden van af waren gehaald, ging al snel op zwart. Een rondgang in de buurt leert dat bewoners weinig van hem weten. De buurtbewoners zagen hem nauwelijks op straat en wisselden nooit een woord met hem. “Zelfs zijn eigen buurman kende hem niet”, zegt buurtbewoner Van Dyck. Natuurlijk gingen er wel geruchten over V. gisteren op de Dordtse Schuilenburg, waar een berg aan kaarten, knuffels en steunbetuigingen voor Milly ligt. Een van de buurtbewoners die bloemen komt brengen zegt V. oppervlakkig te hebben gekend uit het uitgaansleven. “Hij was een bluffer, hij had een grote mond. Hij had zo’n houding van: ik heb het, ik ben de man.” Ook gaan er verhalen dat V. bevriend was met kickbokser Peter Smit, die in 2005 werd doodgeschoten. Wat er van waar is, weet niemand.

Wat wel waar is, is dat V. dinsdag de moord op de twaalfjarige Milly heeft bekend, zo vertelde hoofdofficier van justitie Paul van de Beek gisteren. Sander V. heeft haar dezelfde avond dat hij haar meenam naar zijn huis om het leven gebracht en begraven in zijn tuin. Mede onder druk van alle media-aandacht voor de zaak vertelde hij dinsdag aan zijn (volgens sommige berichten ex-)vriendin, ook agent, over zijn betrokkenheid. De vrouw spoorde V. aan zichzelf aan te geven. Of V. zich ook aan Milly vergrepen heeft is nog niet duidelijk.

Gisteren maakte de politie wel bekend dat van meet af aan werd getwijfeld aan het alibi van Sander V. Ook werd duidelijk dat Milly in het laatste telefoongesprek met haar moeder al zei dat het de buurman was die voor de deur stond. De druk op de politieman om zich aan te geven mede door de overweldigende berichtgeving in de media groeide met de dag.

Volgens onbevestigde berichten zou V. zijn dienstwapen mee naar huis hebben genomen op de avond dat Milly verdween. Of Milly daarmee is vermoord wordt morgen pas duidelijk als de sectie op haar lichaam is afgerond.

Het lijkt erop dat V. regelmatig in het Rotterdamse Café Biljart Alexanderpolder kwam, dat al een tijdje is gesloten.

Op de reüniehyve van het café plaatste een van de leden gisteren een bericht waarin hij zich afvraagt of iemand weet waar Sander V. heeft gewoond. Een paar uur later was deze webpagina niet meer openbaar.

Ontzette buurtbewoners speculeerden gisteren ook over het amoureuze leven van V.. Zo wist de postbode te melden dat de agent, die gescheiden was in de anderhalf jaar dat hij op Schuilenburg woonde, er verschillende relaties op na hield.

De partner van een van de vrouwen die gisteren een bos bloemen kwam brengen, is een collega van V.. De verslagenheid onder agenten is groot, vertelt zij. “Het gevoel is: hij is een van ons. En dat steekt. Er was net weer weer wat rust na de rellen van Hoek van Holland. De politie zet zich juist in voor een veilige maatschappijk en dan gebeurt er dit.”

Vragen over het motief van Sander V. en de toedracht van de moord zijn er nog volop. De van moord verdachte politieman wordt morgen voorgeleid aan de rechter-commissaris. Het sectierapport wordt dan ook verwacht. Mogelijk dat er dan meer duidelijkheid is.

Bij souvenirshop Bazar aan het Damrak, tussen Amsterdam Centraal Station en de Dam, domein van buitenlandse toeristen en dagjesmensen, hangt verkoper Henk Kok teenslippers aan een rek. Téénslippers! Terwijl het gisternacht nog vroor. “Het is een beetje voorbarig”, geeft hij grif toe. “Het zal niet meteen storm lopen. Eigenlijk moet de lente hier over voor zijn, willen mensen het kopen.” De middenstand speelt snel in op de veranderende weersomstandigheden. Dus sjaals en handschoenen naar binnen, teenslippers en zonnebrillen naar buiten.

De meteorologische lente begint op 1 maart, de astronomische lente op 20 maart, aanstaande zaterdag, maar de nachtvorst ligt amper achter ons. Dit weekend wordt veel regen voorspeld, maar gisteren scheen een pril zonnetje in Amsterdam, en dat was te merken.

Bouwvakker Arnold van den Ham (26), bezig met herbestrating van het Damrak, zwaait vrolijk met zijn rubberen hamer. In een T-shirt, net als zijn collega’s. Werkend op zijn knieën kan Van der Ham als geen ander constateren wanneer de rokjestijd is aangebroken. En dat is nog niet het geval, vertelt hij na een schuine grap. “Meer leggingachtige broeken.” Hoe dan ook, warmer hoeft het voor de stratenmaker niet te worden. “Dit weer is ideaal.”

Ook op de hoek van Spui en koopgoot Nieuwendijk is de stemming prima. Hedith (45) van bloemenstal ‘t Lievertje merkt dat wandelaars langer stilhouden. “Ze hebben oog voor het aanbod.” En dat is prettig. Want ondanks bekende klanten als het advocatenkantoor van Gerard Spong en Oscar Hammerstein, “we doen het kantoor van boven tot onder” en koningin Beatrix, “we krijgen dan een persoonlijk bedankbriefje”, is het toch fijn als passanten ook een bosje tulpen meepikken.

Café Americain dat voor het eerst weer buiten serveert, de eerste gedraaide sotftijsjes, een Engelse toerist in korte broek; de lente hangt in de lucht. In het Vondelpark zijn skeelerende stelletjes en kinderen op skateboard. Bij café Vertigo wordt er nog net niet gevochten om een plekje. “Je merkt het gelijk. Ze komen in rijen als het zonnetje schijnt”, zegt barman Edwin (38) tevreden, en roept de bestelling ‘flesje wit in een koelertje’ door.

Bij café Three Sisters op het Leidseplein is barkeeper Niels (26) optimistisch. “Nu denken de mensen dat de lente een beetje gaat komen.” Het terras is halfvol, maar Niels staat alleen achter de bar en rent zich de benen uit het lijf. Witte wijn en rosétjes worden al meer gevraagd zegt hij, voordat hij zich weer met een dienblad naar buiten haast. Witbiertjes werden er nog niet besteld.

Voor de Amsterdamse vriendinnen Marthe (22), Rike (21) en Stephanie (19) was het gisteren het eerste ‘terrasje’ van het jaar. “Eindelijk”, zucht Marthe. “Gisteren wilde ik ook al maar toen was het te koud.” Drie uur zaten ze buiten, vertelt Rike. “Als je te lang zit wordt het een beetje fris.”

Naast witte wijn en witbier is er nog een lentegraadmeter: ijs. Ben & Jerry’s in de Leidsestraat verkoopt in de winter vooral de meer machtige smaken als chocolade, noten en mokka, zegt verkoper Dennis Overdijkink (38), en in de lente de fruitsmaken. “In de winter willen ze ijs in een bakje, in de lente in een hoorntje.” Twee meisjes bestellen de wintersmaken cookie dough en fair trade nuts. In een bakje. De lente is begonnen, maar hij is nog pril.

De directie van de overkoepelende Hoenderloo Groep voor particuliere jeugdzorg besloot daar overigens vorige week zelf al toe, na inzage in het conceptrapport. De conclusies van de Inspectie jeugdzorg over de experimentele behandelmethode zijn dan ook vernietigend.

Van negentien zogenoemde indicatoren over de rechtspositie van de jongeren waren er slechts drie operationeel. “Dat wil zeggen dat er slechts op drie punten adequaat beleid is dat ook in de praktijk naar behoren wordt uitgevoerd”, aldus de Inspectie, die na elf jaar experimenteren met delinquente bendejongeren geen mogelijkheden meer tot verbetering ziet. Onder meer het methodisch vastgelegde vastpakken en vasthouden van jongeren door begeleiders is wettelijk niet toegestaan. De duur van het zogenoemde groepsproces is ‘buiten proportie en in strijd met de kindspecifieke aanpak’. Dat jongeren zelf toezicht houden, keurt de Inspectie af. Tenslotte ontbrak een klachtenregeling.