De 36-jarige Eurlings is sinds zijn achttiende politiek actief. Op zijn 20-ste zat hij al in de gemeenteraad van zijn woonplaats Valkenburg. Daarna volgde een stormachtige carrière. Terwijl het CDA fors inleverde, wist de charmante Limburger in 1998 dankzij een stevige campagne in zijn thuisprovincie met 20.000 voorkeursstemmen toch een Tweede Kamerzetel te bemachtigen. Later als Europarlementariër haalde hij belangrijke portefeuilles naar zich toe. En ook op het weerbarstige ministerie van Verkeer en Waterstaat gooide hij hoge ogen. Alleen al door de manier waarop hij overal in Nederland opdraafde om een eerste spade in de grond te zetten en zijn belofte het ‘fileleed’ op te lossen. De, soms vanwege zijn accent onverstaanbare, Eurlings kwam zelfs redelijk weg met de “kilometerbeprijzing”, wat door het kabinet was beloofd, maar waar hij als kamerlid altijd tegen was.

Maar voor nu is het voorlopig genoeg geweest, meldde hij gisteren. “Het is een grote eer geweest om zoveel mooie dingen te doen voor Nederland.” Alleen: “In de komende periode komt de nadruk meer op mijn privé-leven te liggen. Die keuze heb ik samen met mijn vriendin genomen.” Of er wellicht dan snel gezinsuitbreiding komt, wilde hij niet zeggen. “Zou zomaar kunnen, maar vindt u het goed dat ik dat eerst met anderen bespreek?”

De laatste maanden had Eurlings al vaker gezegd dat hij meer tijd aan zijn thuisfront wilde schenken. Dat werd echter veelal geïnterpreteerd als een poging om een slag om de arm te houden, mocht de partij hem toch niet naar voren schuiven als kroonprins. Gisteren bleek het hem tot verrassing van velen toch ernst. Al werd er ook meteen volop gespeculeerd dat hij om strategische redenen even afstand neemt. Het CDA zit nu in zwaar weer, gaat het mis dan kan hij over een paar jaar als ‘redder’ fungeren en alsnog voor het premierschap gaan. Dat gaat bovendien veel beter met een paar ervaring buiten Den Haag en, des CDA’s, met een gezin. Maar mensen die dicht bij hem staan, bestrijden dit stellig. Volgens hen wil de nog jonge politicus echt gewoon even een normaal leven. Of dat een écht normaal leven wordt, is de vraag, hij wordt alweer getipt. Nu als burgemeester van Maastricht.

Het klein seminarie in Apeldoorn, jaren vijftig. Dertig priesters, 400 jongens, een streng klimaat. Peter Wansink, een kwetsbare puber, werd er tussen zijn twaalfde en zijn zestiende door meerdere priesters misbruikt. Pas rond zijn vijftigste sprak hij er voor het eerst over.

Hij heeft de ontucht inmiddels een plek kunnen geven, maar de golf aan meldingen van de afgelopen twee weken heeft Wansink (70) niet onberoerd gelaten. De berichtgeving zelf vormt voor de voormalig pastoor een bevestiging van waar hij al jaren vanuit gaat. “Seksueel misbruik is een probleem dat structureel aan de katholieke kerk is verbonden. Het werd tot nu toe ten onrechte als incident afgedaan.”

Zoals dat vaker gebeurde in Twentse katholieke gezinnen, werd de kleine Peter in de jaren vijftig naar het seminarie gestuurd. “Daar had ik weinig keuze in. Mijn ouders schoven me naar voren, ik was voorbestemd om priester te worden.”

“Vanuit het instituut was er veel macht”, zegt Wansink. “Je hele dag was ingedeeld, tot op de vijf minuten nauwkeurig. Eten, bidden, naar school: alles was ingepland. Daar werd je afhankelijk van, niets kwam uit jezelf.”

Die afhankelijkheid, maar ook het feit dat Wansink veel heimwee had, maakten hem kwetsbaar. “Een lief, aardig, kwetsbaar jongetje was ik. Meerdere priesters maakten daar misbruik van.”

Op zijn zestiende verliet hij daarom het seminarie om zijn opleiding tot priester elders voor te zetten. “Stoppen? Dat deed je niet. Je werd die richting opgeduwd. Daar week je alleen van af als je resultaten er niet naar waren, of als je vanwege je gedrag werd berispt.”

Eind jaren zestig werd hij tot priester gewijd. Vrijheden slopen de katholieke kerk binnen, pastoor Wansink raakte juist op slot. “Ik werd in een parochie geplaatst waar ik de pastorie deelde met een huishoudster en andere pastoors. Door wat er was gebeurd vond ik het moeilijk sociale contacten vorm te geven, ik kon me daar niet handhaven. Een van de priesters die me misbruikt had was ook nog eens pastoor in de buurt.”

Als Wansink ziet hoe een bevriend echtpaar buiten de kerk hun leven vormgeeft, slaat de twijfel toe. “De kerk was een mannenwereld, en met dat celibaat wist ik het ook niet meer. Ik heb aangegeven dat ik wel als pastoor wilde werken, maar dat ik niet meer celibatair wilde leven. Dat kon, zolang een relatie met een vrouw niet aan de orde was.”

Een half jaar later ontmoet hij de vrouw met wie hij nu nog steeds getrouwd is. Als hij rond zijn vijftigste de balans op maakt, wil hij niet meer zwijgen. “Ik heb het al die tijd weggedrukt, alsof er niets was gebeurd. Ik wilde het niet toelaten. Ik dacht: het hoort erbij, zoals het celibaat. Mijn vrouw en ik zijn toen verhuisd uit het bisdom waar we toen woonden. Ik wilde niemand meer tegenkomen en ben een leven buiten de kerk begonnen.”

Wansink verleende zijn medewerking aan een boek over het seminarie in Apeldoorn, waarin ook het misbruik ter sprake kwam. “Dat bleef beperkt tot dat er in het algemeen vermoedens waren over misbruik op het seminarie. Maar ook in dat boek werd het afgedaan als incident. Er werd geen oordeel over geveld.”

Bij de katholieke hulpinstelling Hulp en Recht zijn inmiddels 350 meldingen gemaakt over misbruik. Wansink, die nu nog slechts bij speciale gelegenheden de kerk bezoekt, twijfelt nog. “Het is belangrijk dat bekend wordt dat het misbruik structureel was, en jarenlang werd ontkend. Aan de andere kant: nu heb ik rust. Ik wil niet dat die onrust weer terug komt.” Erkenning van de kerk voor wat hem is aangedaan is voor Wansink geen noodzaak. “Ik wil gezien worden, en zijn wie ik ben: autonoom en onafhankelijk van de kerk.” foto: istock

Diepere oorzaken van problemen als jeugdcriminaliteit beginnen al vroeg, zegt Rishi Nitya Pragya, een Indiase spiritueel leider. “We zijn bijvoorbeeld alleen maar bezig van kinderen goede arbeidskrachten te maken. Maar we leren ze niet om met hun gevoelens en gedachten om te gaan en gezonde mensen te worden. De opvoeding van gezonde emoties hoort deel te zijn van hun onderwijs.”

Pragya is een topleider van de Art of Living (Aofl), een van de grootste internationale non-profit organisaties, die wereldwijd actief is op het gebied van educatie en dienstverlening. Zoals in gevangenissen.

Daar heeft Pragya, na een verzoek van de Indiase regering, inmiddels aan 26.000 gedetineerden, onder wie terroristen, cursussen gegeven. Hoe krijg je die zover hun oude leventje gedag te zeggen? De ex-autocoureur en chemicus legt het woensdagavond uit in Amsterdam. Gekleed in een wit gewaad en met een aanstekelijke glimlach die zijn gezicht nauwelijks verlaat.

“Bij mensen die ik in de gevangenis zie, hebben omstandigheden harde indrukken in de geest achtergelaten. Negatieve emoties bouwen zich in hen op als een vulkaan. Daar hebben ze niet geleerd mee om te gaan. Als die negativiteit tot uitbarsting komt, kunnen ze verschrikkelijke dingen doen zoals het plegen van moorden. Maar ik geloof dat zij zelf ook slachtoffer zijn.”

Met meditatie-en ademhalingstechnieken worden gevangenen geholpen innerlijke vrede en geluk te ervaren. “We zijn niet alleen bezig hen van terrorisme te genezen. Ook helpen we hun enorme potenties te ontwikkelen, zoals compassie, wijsheid en de bereidheid anderen te helpen.” Het is noodzaak dat iedereen deze spirituele waarden oefent, vindt Pragya die wekelijks te zien is op de Indiase televisie.

Vanavond krijgt het Nederlandse publiek een lesje in geluk. “Wilt u echt weten hoe u gelukkig wordt?”, vraagt de Indiër. Met voortdurende vragen en grapjes houdt hij de aandacht moeiteloos vast. “Geluk is de diepste drijfveer in ons leven. Dat zijn we al in de kern. Om niet gelukkig te zijn, heb je een reden nodig zoals negatieve gedachten, zorgen en problemen. Met technieken kun je leren die los te laten en te ontspannen. Dat is levenskunst.”

Volgende week zal Pragya dat persoonlijk leren aan wie dat wil tijdens een cursus van 18 t/m 21 maart in Den Haag. Op de laatste dag neemt Aofl-stichter en Nobelprijs-genomineerde Sri Sri Ravi Shankar een deel van het programma voor zijn rekening. De zaal krijgt alvast een klein voorproefje. “Voor geluk zijn de volgende drie stappen noodzakelijk. Observeer je gedachten, analyseer welke er overbodig zijn, en delete de rest.” Dus lang praten over problemen helpt niet, verklaart de Indiër die met een stralende, maar onverbiddelijke glimlach een einde aan het interview maakt. Rishi Nitya Pragya: “Ook politici dienen te werken vanuit spirituele waarden, als liefde, compassie en harmonie. Als ze dat niet doen, hebben ze de neiging erg egoïstisch te worden en een beperkte visie te hebben.“

Jeetje, het lijkt wel of de minister president iets aan komt kondigen”, grapt een verslaggever van een lokale Gooische krant. “Nou, zelfs daar komt niet zoveel pers op af”, zegt een fotograaf droogjes terug. Het duo doelt op de pers die gisteren massaal naar Naarden afreisde om de met spoed ingelaste persconferentie van interieurontwerper Jan des Bouvrie bij te wonen.

De beroemde inwoner van het vestingstadje had namelijk nogal wat uit te leggen nu hij weer op vrije voeten was na een aantal dagen in hechtenis te hebben gezeten. Afgelopen woensdag kopte De Telegraaf met chocoladeletters op de voorpagina dat Des Bouvrie gearresteerd was wegens mogelijke betrokkenheid in een fraudezaak. Gisterochtend meldde dezelfde krant, nog iets prominenter dan de dag daarvoor, dat het zou gaan om bewust verkeerd ingediende facturen bij het bedrijf van de Utrechtse vastgoedhandelaar Evert K., tevens een goede vriend van de rijke meubelmaker. Of Des Bouvrie daadwerkelijk was aangehouden en of dat het ook echt ging om de aantijgingen waarover De Telegraaf berichtte, bleef onduidelijk omdat zowel de fiscale opsporingsdienst FIOD, die Des Bouvrie had opgepakt en ook zijn echtgenote Monique zwegen als het graf. Ook een rondgang van deze krant langs de Naardense middenstand verschafte geen duidelijkheid over wat er nu precies met de man die de Nederlandse woonkamers wit kleurde, gebeurd was.

Dat zo’n beetje heel de vaderlandse media wilde weten wat er aan de hand is binnen het bedrijf van Des Bouvrie bleek wel uit de massale opkomst die er was voor de persbijeenkomst die de ontwerper zelf had belegd. Ruim een uur voordat het van start ging, stonden er al twee straalwagens van televisiezenders pontificaal op de brug voor de vesting. Her en der zaten journalisten in auto’s op laptops te werken. Eenmaal binnen werd pas echt duidelijk dat Des Bouvrie een heus mediacircus had ontketend: zes camera’s van o.a. de NOS, RTL en SBS stonden reeds opgesteld, een tiental radio-, en krantenverslaggevers liep rond en een leger aan fotografen poetsten hun lenzen op in het theaterzaaltje van Het Arsenaal, de ontwerpstudio van Des Bouvrie.

Een man loopt met een grote schaal luxe gebakjes de zaal in. Daar zijn de voorbereidingen in volle gang: de fotografen zoeken een goede plek en het geluid wordt vast uitgeprobeerd. “Test, test, test”, klinkt een zware mannenstem door de zaal. Alles is tot in de puntjes verzorgd en geheel in de stijl van Des Bouvrie: wit. De rijen met stoelen voor de pers, de muren van de zaal, de gordijnen aan de muur, de tafel waar Jan later achter zou plaatsnemen en zelfs de koffiekopjes: alles is strak en wit.

Dan is het drie uur en kan het beginnen. Des Bouvrie komt de zaal binnen en houdt even stil voor de naar achteren gerende fotografen. Tegen alle verwachtingen in draagt hij geen wit maar een donkerblauw pak. Eenmaal achter de microfoon kan de meubelontwerper dan eindelijk zijn zegje doen. Hij vertelt over een factuur waar het allemaal om draait. Een factuur van 80.000 euro die hij aan een foute BV van Evert K. zou hebben gestuurd. Ook vertelt hij over het moment dat hij en Monique van hun bed werden gelicht door mannen met pistolen. Hij beschrijft zijn cel en de hulpvaardige cipier die hem een potlood gaf om mee te tekenen. Hij benadrukt dat het enkel om die ene factuur ging en verwijst alle verhalen over miljoenenfraude naar het land der fabelen. Boos is Des Bouvrie niet, wel teleurgesteld omdat hij zo is behandeld. Hij kende de factuur niet en dat hadden ze hem ook eerder in een normaal gesprek kunnen vragen, vindt hij.

Dan is hij klaar en zal nog wat individuele interviews geven. Al die tijd zat zijn vrouw Monique achter in de zaal te luisteren. “Ik had vooral veel moeite met het hele circus eromheen”, zegt ze aangeslagen. “De telefoon stond roodgloeiend en ik ben zelfs mijn huis uit gevlucht. Toen ik terug naar huis wilde, heb ik eerst gebeld of alle media voor de deur weg was. Daarna durfde ik pas terug.” Of de Des Bouvrietjes het nu even rustig aan doen is geen vraag. “Nee, wij zijn positieve mensen. We trekken onze rug recht en gaan door.”

Aanvankelijk zou het programma een bonte compilatie van typetjes worden die Van Kooten en De Bie in hun televisiecarrière hebben opgevoerd. Maar het programma wordt in zijn geheel opgedragen aan het duo F. Jacobse & Tedje van Es. Deze twee Haagse ‘Vrije Jongens’, die eind jaren zeventig enorm populair waren, brachten een gedachtegoed naar buiten, dat nooit eerder in de media te horen was geweest. Ze namen geen blad voor de mond en bespraken openbaar gesjoemel met uitkeringen, illegaal bijverdienen, louche handel in hoveniersproducten, hard drugs en escortservices waar tot die tijd een groot taboe op rustte. Ook besloten de Vrije Jongens om met hun ultra-rechtse Tegenpartij mee te doen aan de Tweede Kamerverkiezingen van mei 1981.

In korte tijd verwierf de Tegenpartij zich een grote aanhang en werden partijleuzen als ‘Geen gezeik iedereen rijk’ en ‘Samen voor ons eigen’ gemeengoed. Hun toenmalige peiling toonde aan dat hun radicale oplossingen van het ‘buitenlanderprobleem’ en hun pleidooi voor de vrije markt tot 26 Kamerzetels zouden leiden. Overmoedig geworden door hun toekomstige electorale succes, pleegden de partijleiders daags voor de verkiezingen een coup, waarbij ze het gebouw van de Tweede Kamer bezet hielden.

Van Kooten en De Bie deden in hun programma vele typetjes; soms zelfverzonnen, maar veelal geïnspireerd door bestaande bekende Nederlanders als milieuminister Hans Alders, burgemeester Ed van Thijn van de gemeente Amsterdam en PvdA-fractievoorzitter Thijs Wöltgens. Dertig jaar na dato zijn de typetjes F. Jacobse & Tedje van Es, met de val van het kabinet en de populariteit van de PVV, weer actueel.

From Kooten and The Bie: Forever Young, vrijdag 12 maart om 23.05 uur op Nederland 2

Met acteren op televisie heeft Acda niet veel op, maar voor een gastrol in Flikken Maastricht maakte hij graag een uitzondering. “Ik speel de rol van Daan de Vos, een echte Amsterdammer. Hij lijkt aardig, maar tijdens de zes á zeven komende afleveringen leer je ‘m nog wel beter kennen.” De Vos is een zij-instromer bij de politie en wil zo snel mogelijk rechercheur worden. Hij wordt gekoppeld aan ambitiegenoot Romeo Sanders, gespeeld door Sergio IJssel, wat al snel rivaliteit tussen de twee oplevert. Daarnaast draait de aflevering, Vuil Spel getiteld, om het oplossen van een dood gevonden gemeenteambtenaar die voor veel bouwprojecten verantwoordelijk was.

Het is opvallend dat Acda voor langere termijn in de serie meedoet. Eerder gingen onder andere Yolanthe Cabau van Kasbergen en André Rieu hem voor als gastacteurs, maar beiden slechts voor een enkele aflevering. “Normaal speel ik niet in televisieseries, maar dit was toch wel leuk. Het opnemen gaat twee keer zo hard vergeleken met film.” Acteren voor het witte doek vindt hij nog altijd leuker, al weet Acda nog niet wat hij hierna gaat doen “In ieder geval nog drie weken touren voor Acda en de Munnik. Daarna ga ik waarschijnlijk weer filmen.”

Flikken Maastricht, met Thomas Acda in de gastrol van Daan de Vos, vanavond op Nederland 1 om 20:30.

Van der Meyde kan nauwelijks wachten om na zeven jaar zijn rentree in de eredivisie te maken. Afgelopen maandag speelde hij een half uur mee met Jong PSV, dat met 2-1 van Jong Sparta verloor. Na het duel zei hij: “De eerste paar minuten moest ik wel even wennen, maar toen ik eenmaal over het dode punt heen was, ging het wel aardig. Het was fijn om weer eens op het veld te staan. Of ik Ajax-uit haal? Ik hoop het, maar dat wordt uiteraard door de trainer bepaald.” Fred Rutten kon en wilde gistermiddag echter niet op de zaken vooruit lopen. “Daar kan ik nu nog geen uitspraken over doen.”

De 30-jarige aanvaller, aangetrokken als vervanger van Danko Lazovic, is in ieder geval vol zelfvertrouwen naar Eindhoven gekomen. Dat hij de afgelopen zeven jaar slechts 52 wedstrijden speelde, doet er niet toe, vindt Van der Meyde zelf. “Bij Everton heb ik inderdaad weinig wedstrijden gespeeld, maar in een van die wedstrijden gaf ik wél de beslissende voorzet waardoor we ons plaatsen voor de finale van de FA Cup. En daar gaat het om in de voetballerij.”

De kans is zeer gering dat hij zondag tegen zijn oude club Ajax in actie kan komen en weer een doorslaggevende assist geeft. Maar, zeker gezien het verloop van zijn carrière, weet je het nooit met Van der Meyde. Voor hetzelfde geld legt hij zijn ex-werknemer in de laatste seconden als invaller daadwerkelijk over de knie. In dat geval zullen de PSV-fans hem in ieder geval een stuk hartelijker behandelen.

Ajax is er alles aan gelegen om voor het eerst sinds 2004 weer eens de landstitel voor zich op te eisen. Om dat doel te bereiken zal de ploeg van Martin Jol aanstaande zondag eerst van PSV moeten winnen. Gezien de historie is dat geen gemakkelijke opgave, maar de huidige resultaten bieden de Amsterdammers hoop. De ArenA krijgt steeds meer de status van een onneembare vesting.

In de afgelopen veertien seizoenen verliet PSV maar liefst negenmaal als winnaar het veld van de ArenA. “Wij speelden altijd achttien thuiswedstrijden”, vertelde oud-PSV doelman Ronald Waterreus zondag nog in Studio Voetbal. “Zeventien in Eindhoven en één bij Ajax.” De bezoekers bleken steevast te sterk voor de thuisploeg.

Ajax’ teammanager David Endt heeft hier wel een verklaring voor. “In de eerste jaren na de verhuizing werd de ArenA veelal vergeleken met de Meer, waar alles beter was. Daarnaast draaiden we in de jaren ‘99-2000 een heel slecht seizoen. Al die factoren hebben invloed gehad op de resultaten. Pas na verloop van tijd waren we over het verhuistrauma heen.”

Daniel Dekker, voorzitter van de Supportersvereniging Ajax, is het daarmee eens. “Onze club heeft natuurlijk een rijke historie, maar eigenlijk ligt die al te ver achter ons. Het wordt tijd dat we ook in dit stadion een mooi feestje kunnen vieren.”

Dat het begin deze eeuw niet liep bij Ajax is ook aan de toeschouwersaantallen te zien. In de jaren 2001-2002 zaten gemiddeld slechts 36.000 fans op de tribune. Het is dan ook niet gek dat het stadion door menig voetbalsupporter als een sfeerloze UFO werd afgeschilderd. “Het imago van de ArenA is in de loop der jaren flink veranderd”, vervolgt Endt. “We zijn ons hier steeds meer thuis gaan voelen en ook de supporters hebben zich de laatste jaren steeds uitbundiger laten horen. Zij blijven in voor- en tegenspoed achter het team staan. Dat heeft voor een hele andere atmosfeer gezorgd. Ik ben ervan overtuigd dat de spelers zich hierdoor extra gesteund voelen.”

Dekker beaamt dat de sfeer er flink op vooruit is gegaan. “De supporters beseffen dat de club niet meer vanzelfsprekend wint en dat hun steun van groot belang is.”

De cijfers tonen aan dat de ArenA voor de meeste Nederlandse clubs inmiddels een onneembare vesting is geworden. In eigen huis is Ajax bezig aan een indrukwekkende reeks. Op 31 januari 2009 was Heerenveen de laatste ploeg die in competitieverband in Amsterdam wist te winnen (0-1). Dit seizoen verspeelden de Amsterdammers alleen punten tegen Sparta, waar een stortvloed aan kansen wonderbaarlijk genoeg geen treffer opleverde. De overige thuiswedstrijden werden allemaal gewonnen. Volgens Endt is er nu echt sprake van een thuisvoordeel. “Hier kunnen we dwingender spelen dan buitenshuis. Als je een tijdje niet verliest, werkt dat positief voor je zelfvertrouwen en dwing je respect af bij de tegenstander.”

De Ajacieden hebben dan ook veel vertrouwen in de ontmoeting met de nummer twee van de ranglijst. “Het is voor ons erop of eronder”, vertelt Siem de Jong op de eigen clubsite. “In de ArenA hebben we alleen van Anderlecht en Juventus verloren. We zijn sowieso niet bang. De laatste wedstrijden behalen we mooie resultaten en dat moeten we doorzetten.”

Tegen Sparta bleef de ploeg voor de zesde opeenvolgende keer zonder tegentreffer in de eredivisie. Dat is de beste defensieve reeks in dertien jaar. Doelman Maarten Stekelenburg werd in de uitwedstrijd tegen Feyenoord voor het laatst gepasseerd en houdt inmiddels al 564 minuten de nul.

Het geloof in de titel is er dan ook nog volop bij de Ajacieden, maar ook Demy de Zeeuw weet dat de topper dan wel gewonnen móet worden. “PSV wordt voor ons beslissend. Als we nog iets willen, dan moet het nu gebeuren.”

Ook de supporters beseffen, denkt Dekker van de supportersvereniging, dat zondag de wedstrijd van het jaar wordt gespeeld. “Dat zal bijdragen aan een nog betere sfeer. Het wordt een heksenketel.”

In Rotterdam worden donderdag alle stemmen herteld. De Leefbaren hamerden sinds woensdag 3 maart op vermeende misstanden die dag. Woensdag bleek dat Leefbaar Rotterdam zelf ook enigszins onkies te werk is gegaan. Raadslid Ronald Buijt riep per e-mail op om volmachten te werven, zo bleek. Het Openbaar Ministerie begint een oriënterend onderzoek. GroenLinks eist een excuus, de PvdA spreekt van stemmen ronselen.

Leefbaar Rotterdam-voorman Marco Pastors is zich echter van geen kwaad bewust. Het zou slechts gaan om potentiële LR-stemmers, zegt hij. „Er zijn geen volmachten bij ons ingeleverd, feitelijk heeft de oproep dus geen effect gehad.” Van het ronselen van stemmen is dan ook geen sprake, stelt hij. „De PvdA heeft bovendien boter op haar hoofd.”

Pastors verwijst naar een link van de PvdA uit 2006, waarop de partij tijdens de vorige gemeenteraadsverkiezingen zélf volmachten wierf. ’U kan zelf niet gaan stemmen en wilt iemand voor u op de PvdA laten stemmen. Vraag naar de volmachtcoördinator. Wij regelen dat u iemand een volmacht kan verstrekken’, valt daar te lezen.

De eis van de PVV om de uitgebrachte stemmen van de gemeenteraadsverkiezingen in Den Haag te hertellen, is door burgemeester Jozias van Aartsen meteen afgewezen. Kamerlid en PVV-lijsttrekker in Den Haag Sietse Fritsma vroeg gistermiddag om een hertelling.

De PVV dacht die te kunnen afdwingen met filmpjes op youtube in Haagse stembureaus van onder meer een medewerker die samen met een kiezer in het stemhokje, en van een man die rond loopt met meerdere stembiljetten in zijn handen.

’Onregelmatigheden verkiezingen ook in Den Haag. Eens kijken of Van Aartsen net als Aboutaleb eerst gaat duiken of niet’, twitterde PVV-leider Geert Wilders gisteren. Maar de PVV ving bot. Het is te laat om bezwaren in te dienen, er is niets strafbaars op de videobeelden te zien en daarnaast zijn ze onder valse voorwendselen gemaakt, aldus de burgemeester.

Het apparaat zendt een heel hoog piepsignaal uit, dat alleen door jongeren onder de twintig te horen is. Ouderen kunnen de hoge tonen niet meer horen.

De vergadering vindt unaniem dat jongeren door de mosquito de status krijgen “ongewenste vogels of ziektes” en vind dat het gebruik ervan zo vernederend is, dat het in strijd is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en het VN-kinderrechtenverdrag. Hoewel de fabrikant stelt dat er geen gehoorschade kan optreden, willen verschillende lidstaten extra onderzoek naar de gevaren voor bijvoorbeeld ongeboren kinderen. Het betreft een vrijblijvend advies, dat niet opgevolgd hoeft te worden. In Nederland worden mosquito’s onder andere gebruikt in Rotterdam, Amsterdam, en Almere, maar ook in dorpjes als Alblasserdam en Rhenen.