The Expendables: Zelfs de bodycount is ouderwets
Eerst een waarschuwing voor fans die The Expendables willen zien vanwege de namen Bruce Willis en Arnold Schwarzenegger op posters en reclamefilmpjes. Ja, de sterren die in langvervlogen tijden het fenomeen actiecinema beheersten, spelen mee in Sylvester Stallones hommage aan het genre dat hen allen groot maakte. Maar ren niet op het foute moment weg voor popcorn, want de team-up is in een flits voorbij.
Ook als je Arnie en Bruce niet meetelt heeft The Expendables een indrukwekkende cast met actiehelden. Vooral Jet Li en Jason Statham hebben hun sporen verdiend en ook mannen als Randy Couture en Steve Austin kom je liever niet tegen in een donker steegje. Maar vergis je niet: The Expendables is en blijft een film die totaal hangt aan de stijl en het charisma van zijn centrale figuur: regisseur en hoofdrolspeler Stallone.
De vraag of de film de moeite waard is, moet dan ook vooral door die bril worden bekeken. Stallone was in de jaren tachtig, de periode waaraan hij hier zo uitbundig refereert, onder meer zo beroemd en berucht vanwege de ongelooflijke hoeveelheid tegenstanders die hij over de kling pleegde te jagen. Rambo 3 bijvoorbeeld haalde zelfs het Guinness Book of World Records als meest gewelddadige film ooit.
Het is niet geheel duidelijk of Sly met zijn nieuwste film zijn record scherper stelt, al zou dat zo maar kunnen. Want in de openingsscène op een boot voor de kust van Somalië stuurt hij met zijn team huurlingen al een kleine twintig kidnappers naar de eeuwige jachtvelden.
Dat soort snoeiharde actie mag niet ieders kopje thee zijn, op die momenten werkt The Expendables wel echt. De vlucht na een mislukte verkenningspoging van Stallone en zijn maatje Statham is zeer spectaculair en de twintig minuten durende climax brengt alles in herinnering wat de schieten-tieten-helicopterfilm ooit zo populair maakte.
Ja, er is ook minder goed nieuws. Uiteraard stelt de plot niks voor, maar ook het tempo van de film vloeit niet. Regisseur Stallone neemt te weinig tijd om subplotjes binnen zijn vriendengroep uit te werken. Het lijntje van Dolph Lundgren, waarvoor hij wel tijd neemt, krijgt een bizarre wending. En als Sly probeert een Oscarwaardige emo-scène uit zijn steracteur Rourke te persen, wordt het zelfs even gênant.
De redding van de film is de humor waarmee The Expendables doorspekt is. Sly heeft eindelijk geleerd om zichzelf te lachen. Dat siert de man die ooit ernstige toespraken hield over de toestand van de wereld aan het einde van geweldsorgie Rambo 2. Uiteindelijk smaakt het ensemblegezelschap The Expendables best naar meer. Jean-Claude van Damme schijnt nu wel mee te willen doen. The Italian Stallion tegen de Muscles from Brussels, daarvoor willen we nog wel een tripje back to the eighti es maken.
