Step Up 3D: Hetzelfde verhaaltje, maar wel in 3D

Zo’n beetje elke dansfilm voor jongeren verloopt volgens hetzelfde patroon. Een jongen (meestal gespecialiseerd in hiphop) ontmoet een meisje (vaak een ballerina), ze worden verliefd, overwinnen obstakels, leren van elkaar en triomferen tijdens een danswedstrijd. Step Up 3D – net als het vergelijkbare StreetDance 3D van een paar maanden geleden is deze film met bril op te bewonderen – is niet veel anders, al doet het op details een dappere poging om af te wijken.

Zo is er een aardig gemonteerde beginscène in de vorm van een documentaire, waarin jongeren met allerlei sociale achtergronden vertellen wat dans voor hen betekent. De man achter de camera blijkt vervolgens één van de hoofdpersonen van de film te zijn. Luke (Rick Malambri) is filmmaker in spé en de leider van een dansgroep, die in een voormalige fabriek in New York een studio heeft waar de leden van zijn crew in alle harmonie samen werken en leven. Het geld begint echter op te raken. Wil Luke zijn dansparadijsje behouden, dan moeten hij en zijn vrienden de grootste wedstrijd winnen die ooit in de stad werd gehouden.

Twee nieuwe aanwinsten kunnen hem daarbij helpen. Ergens in Central Park pikt Luke Moose (Adam G. Sevani) op, die eerder in Step Up 2 de sterren van de hemel danste, maar die aan zijn ouders heeft beloofd dat hij zich voortaan zal concentreren op zijn studie. En dan is er nog de mooie maar dakloze Natalie (Sharni Vinson), een meisje dat op een avond zomaar in zijn studio opduikt en over wie Luke zich ontfermt.

Vanaf dat moment volgt Step Up 3D weer alle gebaande paden, waarbij de strijd gaat tussen de jongens van de straat die bij Luke horen en de valse rijkeluiskinderen van een crew die ook hun zinnen hebben gezet op het prijzengeld van de wedstrijd.

Weinig nieuws dus onder de zon, maar liefhebbers van het genre zullen toch smullen van de film. Het slappe verhaaltje staat immers volledig in dienst van de actie op de dansvloer – en daar valt weinig op aan te merken. Door de 3D zien sommige bewegingen er wel een beetje verwrongen uit, vooral op momenten dat dansers zich rechtstreeks wenden tot het publiek in de bioscoopzaal: met hun bizar uitgerekte ledematen lijken ze dan net spinnenmensen. Vaker is de derde dimensie echter een toevoeging: hun ‘moves’ zien er dan nog spectaculairder uit. Eigenlijk kunnen de makers voor de volgende film, die er ongetwijfeld gaat komen, evengoed de plot geheel achterwege laten en alleen het dansen laten zien. (M.K.)