Purmerend: ‘Die onduidelijkheid maakt je kapot’
Het Amsterdamse hof buigt zich vandaag over de Purmerendse kindermoord. Jaren na de dood van Romy en Daniel bladeren hun stiefgrootouders nog dagelijks in de fotoboeken. “Je wilt zo graag een compleet verhaal.”
Ze hadden zo zelf weer aan kinderen kunnen beginnen. Bedjes, kleertjes, autostoeltjes: Harrie (55) en Mini (53) van der Meijden hadden een complete uitzet aangeschaft voor als Romy en Daniël kwamen logeren. De kinderen van Kim, de nieuwe vriendin van Mini’s zoon, hoefden maar een kik te geven of opa en oma verdrongen elkaar bij de ledikantjes.
Op een woensdagochtend in juni 2006 belt de stiefvader van Romy en Daniël volledig in paniek zijn moeder op. “De kleintjes zijn weg”, roept hij door de telefoon, “ze zijn er niet meer!” Harrie en Mini haasten zich naar zijn flat in Rotterdam.
Met z’n drieën rijden ze naar Purmerend, de woonplaats van Kim. Het enige dat ze op dat moment weten, is dat de kinderen niet meer leven. Later blijkt dat Romy en Daniël met tientallen messteken zijn omgebracht, hun moeder wordt verdacht. Ruim een week na het incident bekent Kim de moorden, maar trekt haar bekentenis vervolgens weer in. De dader is volgens haar ene Bennie, die de avond van de moord bij haar op de flat zou zijn geweest.
Na anderhalf jaar in voorarrest gezeten te hebben, spreekt de Haarlemse rechter haar in november 2007 vrij bij gebrek aan bewijs. Het Openbaar Ministerie gaat tegen de uitspraak in hoger beroep, de zaak wordt vandaag inhoudelijk behandeld op het Amsterdamse hof.
‘Hartstikke verdomd moeilijk’, vond Mini alle zittingen tot nu toe. Dat er in de dagen na de moord een scheur in haar gezin ontstond en ze sindsdien geen contact meer heeft met haar zoon, maakt het er niet makkelijker op. “Voor de eerste pro formazitting heb ik buiten met Kim staan roken. Ze vroeg me hoe het ging, ik heb gezegd dat ik de kleintjes vreselijk mis. En dat ik de afgelopen anderhalf jaar weinig van me heb laten horen, omdat ik na de zittingen bij de rechtbank aan haar onschuld ben gaan twijfelen.” De relatie tussen Kim en Mini’s zoon is inmiddels verbroken.
Het tweetal heeft verschillende theorieën uitgedacht over hoe het die avond in het Purmerendse flatje gelopen zou kunnen zijn. Harrie: “We willen zo graag een compleet verhaal. Omdat we de waarheid niet kennen, vullen we zelf maar dingen in.” Mini: “Als er een dader is, kun je je woede daarop richten. Die onduidelijkheid maakt je kapot. Duidelijkheid geeft rust.”
“Ik heb veel gejankt, maar leef er inmiddels mee”, zegt Harrie. “Al is me iets afgenomen wat ze me nooit hadden mogen afnemen.” Mini zit vast in haar verdriet, therapeuten constateerden een chronische posttraumatische stressstoornis. “Ik overleef. Therapieën heb ik maar even aan de kant geschoven. Ik ben minder angstig, ik durf weer alleen naar buiten. Maar als ik grootouders achter een kinderwagen zie lopen, draai ik me om.”
Als stiefgrootouders hebben Harrie en Mini wettelijk geen enkel recht. “Gevoelsmatig waren we gewoon opa en oma”, zegt Mini. Harrie: “Je hebt een hechte band en bent stapelgek op die kinderen. Maar na een geweldsmisdrijf staan Slachtofferhulp en een familierechercheur alleen klaar voor wie familie is volgens de wet.”
Samen richtten zij de stichting Verloren Toekomst op om zich in te zetten voor nabestaanden die geen bloedband hebben met het slachtoffer van een geweldsmisdrijf. Minister Hirsch Ballin van Justitie heeft in een gesprek laten weten dat het lastig is niet-bloedverwanten wettelijk rechten te geven, “maar van de coulance in bejegening die hij heeft toegezegd is ook niet altijd wat te merken”, vindt Harrie.
Al hebben ze Romy krap een jaar meegemaakt en werd Daniël slechts vijf maanden, Harrie en Mini hebben stapels foto’s van het tweetal. “Ons werk voor de stichting houdt ook de herinnering aan de kleintjes levend, zegt Harrie. Mini: “Hoe Daniël met een rugzakje op naar de kleuterschool zou gaan stel ik me nu zelf maar voor.”
