Anubis en de wraak van Arghus: griezelen voor ukkies

Tsja, daar zit je dan als volwassene te kijken naar een Nederlandse film waarin een aantal twintigers praten alsof ze een beetje debiel zijn en ook nog eens tieners moeten voorstellen. Van die hoofdpersonages die rondhollen in piepschuimdecors en een simpel verhaallijntje bewandelen.

In de wondere wereld van kinderen is het echter vermaak van de bovenste plank: de tv-serie en de eerste film van Het Huis Anubis werden door de kleintjes geadoreerd. Hoe knulliger en flauwer, hoe beter, zo lijkt het, en dat gaat de cast en crew van Anubis prima af. Ook de tweede film, Anubis en de wraak van Arghus, moet het niet hebben van magistraal acteerwerk en overdonderende special effects, maar dat zal de doelgroep een worst wezen.

De voor de ukkies welbekende jongens en meiden van Het Huis Anubis willen een verjaardagsfeest geven voor hun vriendje Appie en huren daarom een griezelig huis af waar het zou spoken. Appie, die in zichzelf wel een vampierjager ziet, vindt het allemaal ’vet’ en ’cewl’ tot er ineens mensen beginnen te verdwijnen. Het huis, zo blijkt, is wel degelijk bezeten en dan loopt er ook nog eens een vampier rond. Het is aan de jongens en meiden om het mysterie op te lossen en de vampier te verslaan, voordat het te laat is.

Met zo’n scenario kun je vast wel bedenken dat deze film een gemiddelde aflevering van Swiebertje of Bassie en Adriaan niet overstijgt. Er wordt extreem over-de-top geacteerd en dat gaat, bij volwassenen, flink op de zenuwen werken. Eigenlijk is alleen Appie leuk. Acteur Achmed Akkabi heeft bij vlagen wel wat weg van een jonge Eddie Murphy, met zijn mimiek en aardige timing voor grappen. Daarnaast grijpt regisseur Dennis Bots continu naar goedkope schrikeffecten en speelt leentjebuur bij horrorklassiekers als The Haunted House, House of Wax en de oude Dracula-films voor wat griezelideeën. Er is zelfs een beetje een Edward Scissorhands-sfeertje te bespeuren.

Maar het heeft helemaal geen zin om deze film als filmliefhebber te bekritiseren. Ga in een zaal vol kinderen zitten en het wordt al snel duidelijk dat die totaal geen boodschap hebben aan wat volwassenen ervan vinden. Ze hebben niet eens door dat het spook dezelfde man is als Sinterklaas. De goedkope schrikeffecten, de knullige decors en vooral de tweedimensionale slapstickpersonages: ze smullen ervan. En als je een paar honderd kinderen simultaan hoort lachen bij flauwe grappen en massaal op papa’s schoot ziet kruipen als het allemaal wat te eng wordt, moet je toch concluderen dat de doelgroep zich prima vermaakt met Anubis en de wraak van Arghus.